Charakterystyka ogólna powłoki
Po zarejestrowaniu się użytkownik ma dostęp do systemu poprzez interpretator poleceń nazywany powłoką (ang shell) Może uruchamiać własne programy aplikacyjne bądź ogólnie dostępne programy systemowe. Powłoka w systemie UNIX zapewnia komunikację między użytkownikami a systemem. Jest ona w stosunku do jądra zwykłym programem aplikacyjnym, w związku z tym nie rezyduje na stałe w pamięci operacyjnej, a często bywa dopasowywana do potrzeb użytkowników. W systemie są zazwyczaj dostępne dwie wersje powłoki: Bourne Shell oraz U.C. Berkeley C Shell. Powłoka jest inicjowana automatycznie po zarejestrowaniu się użytkownika w systemie. Skoro jednak jest to zwykły program aplikacyjny, to jego nowy egzemplarz można uruchomić w dowolnej chwili poleceniem sh. Innymi słowy, polecenie sh uruchamia nowy proces interpretatora czytając dane z klawiatury. Wszystkie następne polecenia są kierowane do systemu operacyjnego przez powłokę.Ogólna postać polecenia jest następująca:
polecenie argument_1 argument_2...
Polecenia systemu operacyjnego UNIX nie mają formalnie zdefiniowanej, standardowej postaci. Panuje jedynie ogólna zasada, że wszystkie nazwy poleceń mają od dwóch do dziewięciu znaków: małych liter i cyfr. Wyróżnia się trzy rodzaje argumentów poleceń: pliki, opcje i pozostałe - zależnie od rodzaju polecenia. Opcje dotyczą sposobu